18 Mayıs 2009 Pazartesi

Yeniden

güneşin doğmasına az kaldı. bir yandan yaşanması gereken şeyler.. yapılması gereken işler.. bitmeyen ya da bitmeyecek sanılan hikayeler.. bu saatte bile bunaltıcı olabilen bir sıcak varken, ne bekliyorum ki hala..

içim titriyor bu sıcakta, sanki aralık ayında camı açıp sabahlıyormuş gibi, bir tek elimde bir fincanım eksik. belki de sarındığım bir battaniyem. masanın başındayım, koskoca bir masa, ve üzerinde tonlarca kağıt, kimisi boş, kimisi karalanmış, kimisi yarım yamalak cümlelerle dolu, kimi ise buruşturulmuş ve çöpe atılmayı bekleyen kağıtlar.. fincanım eksik demiştim ya, eksik değil aslında, o koskoca masanın bir ucunda duruyor sadece. bunaldım tekrar. tek bir hareketle masanın üstündekileri yere yığasım var, ama gücüm yok. kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar.. o kağıtları karıştırırken ufak bir not buldum birinin köşesinde "önemli!" yazan, okuyabildiğim tek kelimesi oydu, o kadar aceleyle ve o kadar kötü yazmışım ki, gerisini okumaya çalışmak bile nafile. demek ki o kadar da önemli değilmiş kimse için. sonra bir fotoğraf buldum yine karıştırırken kağıtları, gülen bir "sen" var, bana bakan. neden bilmem, sararmış biraz. halbuki sararmaması lazımdı, çok da eski değil. sararacağı tutmuş demek, yapacak bir şey yok artık.. yine sıcak.. kalkıp bir bardak su içiyorum, tekrar oturuyorum o masanın başındaki sandalyeme. elime alıyorum kalemi, önüme çekiyorum taslağımı, yazmaya çalışıyorum, daha doğrusu düşünmeye çalışmaya. ama olmuyor ki, o "gülen sen" hala bana bakarken, başka bir şey düşünebileceğimi mi sanıyorsun, baştan söyleyeyim, eğer sanıyorsan yanılıyorsun. tekrar söylüyorum; tıpkı daha önce olduğu gibi, sen gülen yüzünle karşımdayken, ben başka bir şey düşünemiyorum. evet belki sararmış, ama bu senin yüzünün varoluşunu değiştiremeyecek ki.. hatırlıyor musun, hani o yazdığım yerlere kadar olan taslağı ilk sana okutmuştum. beğenmiştin hani. işte hala o halde. tek bir kelime bile ekleyemedim üzerine. elim kolum bağlanmıştı sanki, ilk defa aldım kalemi elime o günden beri. kalemi aldım elime de, ne fayda.. düşüncelerimi uyuştururken sen, kalemi ele almak ne işe yarar? al işte.. yine bir sigara yaktım.. hani sana söz verdiğim için bıraktığım sigarayı. sözümü o gün bozmuştum. ama bilmezsin ki sen, orada değildin. hem zaten orda olsan, ne sigaraya tekrar başlardım, ne de başladığımı bilmene gerek kalırdı. bir nefes, bir nefes daha.. ardından bir sigara daha.. işte hep bu oluyor, hep böyle geçiyor zamanım, her sabaha karşı, insanların uykularının en derin yerlerinde olduğu bu vakit, hep böyle geçiyor. düşünmeye çalışarak, yazmaya çalışarak, bıraktığın yere, -hem hikayemde hem yaşamımda- bir şeyler eklemeye çalışarak. ama hep başarısız oluyorum. camımı açıp içimdeki son sigara nefesini de dışarı üflüyorum, soluduğumuz havada, sana ulaşma ihtimali olan bir nefesim bulunsun diye, belki yeniden nefesimi nefesinde hissedersin diye..

22 Mart 2009 Pazar

Tuş

3 ay olmuş neredeyse yazmayalı.. sanma ki değişimler olmadı hayatımda. sanma ki yazacak bir şeyim yok. var, hatta belki o kadar çok var ki, toparlayamadım kafamda. umarızca yaşıyorum sadece, unutuyorum, hatırlamıyorum, hatırlamak istemiyorum. canımı sıkan şeyleri hayatımdan çıkartıp atmak, mümkünse hayatıma bi tane "delete" tuşu koymak istiyorum, hem de basınca geri dönüşüm kutusuna yollamayan, direkt olarak yokedeninden. hatta "delete" tuşunun yanına bi tane de "K.G" butonu koyucam. K.G ne mi? hadi bırakmiyim merakta, biraz ağzımı bozucam ama "koy göte" butonu işte. ama ben K.G diye anıcam onu. evet argo falan ama tam da cuk diye oturan bi tuş olur di mi cevat abi?
yeter ki kendi canımı sıkmayayım, dert etmeyeyim kendime olup biteni, elimden geldiğince yani..

29 Aralık 2008 Pazartesi

Galiba Yaşıyorum

saat sabah 04.30a geliyor.
oturduğum yerden kalkıp önce perdeyi aralıyorum,
peşinden pencereyi..
önce soğuk çarpıyor bedenime,
sonrasında ise esen rüzgarın sesini duyuyorum.
ve içimden geçirdiğim cümle ;
'galiba yaşıyorum.. yaşıyorum..'

27 Aralık 2008 Cumartesi

bi kere yaşarız biz

"ortalıklarda takılırken daha iyi hissetmiyorum. ya da zemine yapışıp kaldığımda da daha iyi hissetiğim söylenemez.. bana bi şey öğretmeye çalışma,çünkü ben zaten öğrendim. ve güneş parlıyor olacak, ta ki benim çocuklarım yanana kadar.."

evet belki değil bu tam olarak anlamı, fakat fikrimce daha bi "kıyak" durdu be abi. hem ne var ki yani, alt tarafı 2-3 kelimenin kullanılışını değiştirip farklı tümcelere benzettim. ne yani?

julian abi be, (bak soyadın da ne karizma ha, casablancas yani, öyle yaman bi soyad ki anlatamam) ağlasam sesimi duyar mısın mısralarımda?

ben mi? yok canım ben öyle hiç arkadan müzik açıp çılgınlar gibi dans eder miyim? yani bi kere, hiç öyle bi tipim var mı?
hadi canım sen de, ilahi julian abi? hem yani senin sesinin nesine dans edeyim ben?

şimdiki ise, -ben dahil olmak üzere- kendine dans etmeyi yakıştıramayıp, you only live once çalmaya başlayınca, bu hayata bi kere geldiklerini anımsayıp, gülümseyen ve nefesi kesilene kadar dans edenlere gelsin.

"don't don't don't get out
sh sh sh sh shot gun see the sun shine
oh, i'll be waiting for you baby"

28 Kasım 2008 Cuma

Kaçmak İstercesine

"son çıkışlar"ı hep kaçırdım ben. o yüzdendir ki, hep devam etme çabalarım aynı istikamette oldu. farklı bir yön vermeye çalışırken hayatıma, ya geçmişi silememek, ya da yaşanmışlıkları kaybetmeyi göze alamamak sebep oldu bekli de buna. istemez miydim yepyeni bir başlangıç yapabilmeyi? sıfırdan başlayarak yeniden bir düzen kurabilmeyi.. acı çekmektense, emek harcayarak hayatıma devam edebilmeyi, sonunda ise herkes tarafından "muhteşem" olarak bahsedilen değil de, benim için "ufak ama sadece benim" olan bir sonuca ulaşabilmeyi..? peki ama, ya gideceğim yolların hepsi birer birer tıkandıysa.. harcayacağım emekler, tıkanmış olan yolları açmaya yarayacak, ama bu yollar hayatıma farklı bir yön vermeyecek olan, sonuç olarak eninde sonunda ana yola bağlanacak olan, yan yollardan ibaretse? değer mi emek harcamaya, kendini perişan etmeye ve sonunda yine hiç bir şeye ulaşamayacak olmayı bile bile kendini kandırırcasına yol almaya devam etmeye? biri tutup elimden çekse kurtarsa beni bu tıkanıklıklardan, dese "al işte sana bambaşka bir yer, bambaşka bir zaman, bambaşka insanlar ve bambaşka başlangıçlar! hangisini seçersen seç, hiç biri tıkanmayacak, seçimlerin doğrultusunda yönleri değişecek olan yollar!". dese, dese, dese.. farz etmelerden, ummaktan, beklemekten sıkılan bir ben.

eşitsizliklerin hep küçük tarafında yer almak. kader mi desek, varoluşun bir cilvesi mi? daha basit bir yapıya sahip olmayı denerken, giderek -istemeden de olsa- karmaşıklaşmak. ve kurtulamamak üzerine yapışan etiketlerden. çıkartıp atamamak insanların sana -zorla- giydirdiği maskeleri. her çıkarmaya çalıştığında tekrar giymek zorunda kalmak o lanet olası ve yüzüne yakışmayan maskeleri. masken gülücükler saçarken içten içe kendi yaralarını deşmek. çektiğin her acının karşılığı olarak daha da fazla gülümsemek zorunda hissetmek kendini. çünkü insanların zaaflarını kullanıp seni daha fazla üzeceğini bilmek. ve başkaları tarafından üzülmektense kendini üzmeyi kendine ilke edinmek, hiç kimseye belli etmezcesine...

Gelmeseydim

neden durur masanın üstünde, bomboş bir kağıt sevdiğin kalemle? erken gelmeseydim yazacak mıydın üstüne "bıraktığım yerde, ama mutlu kal" diye?

kork

korkmak mı? hadi canım, kim korkar ki kırılmaktan?