"Her anı ölüdür.
Şimdi sen de bir anısın. Sen de ölüsün. Her zaman benimle birlikte olan, birlikte taşıdığım, yaşadığım sözcüklerime dönmem gerek. Sözcüklerim olmadan o gökyüzüne nasıl dayanabilirdim? O caddeye, o geceye, gecelere, uykuyla uyanıklık arasında öylesine yatıp uyuyamadığım için sinirlendiğim ve her şeyi düşünüp, kalkıp düşündüklerimi sözcüklere çeviremediğim gecelere? Ya da uykunun ölümsü derinliğinde var oluşumuzun küçüklüğünü algıladığım gecelere? Bu yaşam, beni ancak içimde esen rüzgarları, içimde seven sevgileri, içimde ölen ölümü, içimden taşmak isteyen yaşamı, sözcüklere dönüştürebildiğim zaman ve sözcükler, o rüzgara, o ölüme, o sevgiye yaklaşabildiği zaman dolduruyor.
Başka hiçbir şey."
Tezer Özlü
5 Ekim 2009 Pazartesi
4 Ekim 2009 Pazar
Dağılın.
O kadar sıkıcı ki geçen günler. Geçecek günler de öyle olacak, bunu da biliyorum. Fiks günlük tarifeme sadece bir şey eklendi, okula git, okuldan gel. Geri kalan her şey aynı. Anlamsız zaman geçirme çabaları, bilgisayar başında öldürülen ve öldürülmeyi sonuna kadar haketmiş dakikalar.
Başka da bişey yok zaten. Bu kadar. Eskiden farkı da yok.
Hadi dağılın şimdi.
Başka da bişey yok zaten. Bu kadar. Eskiden farkı da yok.
Hadi dağılın şimdi.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)