"son çıkışlar"ı hep kaçırdım ben. o yüzdendir ki, hep devam etme çabalarım aynı istikamette oldu. farklı bir yön vermeye çalışırken hayatıma, ya geçmişi silememek, ya da yaşanmışlıkları kaybetmeyi göze alamamak sebep oldu bekli de buna. istemez miydim yepyeni bir başlangıç yapabilmeyi? sıfırdan başlayarak yeniden bir düzen kurabilmeyi.. acı çekmektense, emek harcayarak hayatıma devam edebilmeyi, sonunda ise herkes tarafından "muhteşem" olarak bahsedilen değil de, benim için "ufak ama sadece benim" olan bir sonuca ulaşabilmeyi..? peki ama, ya gideceğim yolların hepsi birer birer tıkandıysa.. harcayacağım emekler, tıkanmış olan yolları açmaya yarayacak, ama bu yollar hayatıma farklı bir yön vermeyecek olan, sonuç olarak eninde sonunda ana yola bağlanacak olan, yan yollardan ibaretse? değer mi emek harcamaya, kendini perişan etmeye ve sonunda yine hiç bir şeye ulaşamayacak olmayı bile bile kendini kandırırcasına yol almaya devam etmeye? biri tutup elimden çekse kurtarsa beni bu tıkanıklıklardan, dese "al işte sana bambaşka bir yer, bambaşka bir zaman, bambaşka insanlar ve bambaşka başlangıçlar! hangisini seçersen seç, hiç biri tıkanmayacak, seçimlerin doğrultusunda yönleri değişecek olan yollar!". dese, dese, dese.. farz etmelerden, ummaktan, beklemekten sıkılan bir ben.
eşitsizliklerin hep küçük tarafında yer almak. kader mi desek, varoluşun bir cilvesi mi? daha basit bir yapıya sahip olmayı denerken, giderek -istemeden de olsa- karmaşıklaşmak. ve kurtulamamak üzerine yapışan etiketlerden. çıkartıp atamamak insanların sana -zorla- giydirdiği maskeleri. her çıkarmaya çalıştığında tekrar giymek zorunda kalmak o lanet olası ve yüzüne yakışmayan maskeleri. masken gülücükler saçarken içten içe kendi yaralarını deşmek. çektiğin her acının karşılığı olarak daha da fazla gülümsemek zorunda hissetmek kendini. çünkü insanların zaaflarını kullanıp seni daha fazla üzeceğini bilmek. ve başkaları tarafından üzülmektense kendini üzmeyi kendine ilke edinmek, hiç kimseye belli etmezcesine...
28 Kasım 2008 Cuma
Gelmeseydim
neden durur masanın üstünde, bomboş bir kağıt sevdiğin kalemle? erken gelmeseydim yazacak mıydın üstüne "bıraktığım yerde, ama mutlu kal" diye?
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)