18 Mayıs 2009 Pazartesi

Yeniden

güneşin doğmasına az kaldı. bir yandan yaşanması gereken şeyler.. yapılması gereken işler.. bitmeyen ya da bitmeyecek sanılan hikayeler.. bu saatte bile bunaltıcı olabilen bir sıcak varken, ne bekliyorum ki hala..

içim titriyor bu sıcakta, sanki aralık ayında camı açıp sabahlıyormuş gibi, bir tek elimde bir fincanım eksik. belki de sarındığım bir battaniyem. masanın başındayım, koskoca bir masa, ve üzerinde tonlarca kağıt, kimisi boş, kimisi karalanmış, kimisi yarım yamalak cümlelerle dolu, kimi ise buruşturulmuş ve çöpe atılmayı bekleyen kağıtlar.. fincanım eksik demiştim ya, eksik değil aslında, o koskoca masanın bir ucunda duruyor sadece. bunaldım tekrar. tek bir hareketle masanın üstündekileri yere yığasım var, ama gücüm yok. kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar.. o kağıtları karıştırırken ufak bir not buldum birinin köşesinde "önemli!" yazan, okuyabildiğim tek kelimesi oydu, o kadar aceleyle ve o kadar kötü yazmışım ki, gerisini okumaya çalışmak bile nafile. demek ki o kadar da önemli değilmiş kimse için. sonra bir fotoğraf buldum yine karıştırırken kağıtları, gülen bir "sen" var, bana bakan. neden bilmem, sararmış biraz. halbuki sararmaması lazımdı, çok da eski değil. sararacağı tutmuş demek, yapacak bir şey yok artık.. yine sıcak.. kalkıp bir bardak su içiyorum, tekrar oturuyorum o masanın başındaki sandalyeme. elime alıyorum kalemi, önüme çekiyorum taslağımı, yazmaya çalışıyorum, daha doğrusu düşünmeye çalışmaya. ama olmuyor ki, o "gülen sen" hala bana bakarken, başka bir şey düşünebileceğimi mi sanıyorsun, baştan söyleyeyim, eğer sanıyorsan yanılıyorsun. tekrar söylüyorum; tıpkı daha önce olduğu gibi, sen gülen yüzünle karşımdayken, ben başka bir şey düşünemiyorum. evet belki sararmış, ama bu senin yüzünün varoluşunu değiştiremeyecek ki.. hatırlıyor musun, hani o yazdığım yerlere kadar olan taslağı ilk sana okutmuştum. beğenmiştin hani. işte hala o halde. tek bir kelime bile ekleyemedim üzerine. elim kolum bağlanmıştı sanki, ilk defa aldım kalemi elime o günden beri. kalemi aldım elime de, ne fayda.. düşüncelerimi uyuştururken sen, kalemi ele almak ne işe yarar? al işte.. yine bir sigara yaktım.. hani sana söz verdiğim için bıraktığım sigarayı. sözümü o gün bozmuştum. ama bilmezsin ki sen, orada değildin. hem zaten orda olsan, ne sigaraya tekrar başlardım, ne de başladığımı bilmene gerek kalırdı. bir nefes, bir nefes daha.. ardından bir sigara daha.. işte hep bu oluyor, hep böyle geçiyor zamanım, her sabaha karşı, insanların uykularının en derin yerlerinde olduğu bu vakit, hep böyle geçiyor. düşünmeye çalışarak, yazmaya çalışarak, bıraktığın yere, -hem hikayemde hem yaşamımda- bir şeyler eklemeye çalışarak. ama hep başarısız oluyorum. camımı açıp içimdeki son sigara nefesini de dışarı üflüyorum, soluduğumuz havada, sana ulaşma ihtimali olan bir nefesim bulunsun diye, belki yeniden nefesimi nefesinde hissedersin diye..