29 Aralık 2008 Pazartesi

Galiba Yaşıyorum

saat sabah 04.30a geliyor.
oturduğum yerden kalkıp önce perdeyi aralıyorum,
peşinden pencereyi..
önce soğuk çarpıyor bedenime,
sonrasında ise esen rüzgarın sesini duyuyorum.
ve içimden geçirdiğim cümle ;
'galiba yaşıyorum.. yaşıyorum..'

27 Aralık 2008 Cumartesi

bi kere yaşarız biz

"ortalıklarda takılırken daha iyi hissetmiyorum. ya da zemine yapışıp kaldığımda da daha iyi hissetiğim söylenemez.. bana bi şey öğretmeye çalışma,çünkü ben zaten öğrendim. ve güneş parlıyor olacak, ta ki benim çocuklarım yanana kadar.."

evet belki değil bu tam olarak anlamı, fakat fikrimce daha bi "kıyak" durdu be abi. hem ne var ki yani, alt tarafı 2-3 kelimenin kullanılışını değiştirip farklı tümcelere benzettim. ne yani?

julian abi be, (bak soyadın da ne karizma ha, casablancas yani, öyle yaman bi soyad ki anlatamam) ağlasam sesimi duyar mısın mısralarımda?

ben mi? yok canım ben öyle hiç arkadan müzik açıp çılgınlar gibi dans eder miyim? yani bi kere, hiç öyle bi tipim var mı?
hadi canım sen de, ilahi julian abi? hem yani senin sesinin nesine dans edeyim ben?

şimdiki ise, -ben dahil olmak üzere- kendine dans etmeyi yakıştıramayıp, you only live once çalmaya başlayınca, bu hayata bi kere geldiklerini anımsayıp, gülümseyen ve nefesi kesilene kadar dans edenlere gelsin.

"don't don't don't get out
sh sh sh sh shot gun see the sun shine
oh, i'll be waiting for you baby"

28 Kasım 2008 Cuma

Kaçmak İstercesine

"son çıkışlar"ı hep kaçırdım ben. o yüzdendir ki, hep devam etme çabalarım aynı istikamette oldu. farklı bir yön vermeye çalışırken hayatıma, ya geçmişi silememek, ya da yaşanmışlıkları kaybetmeyi göze alamamak sebep oldu bekli de buna. istemez miydim yepyeni bir başlangıç yapabilmeyi? sıfırdan başlayarak yeniden bir düzen kurabilmeyi.. acı çekmektense, emek harcayarak hayatıma devam edebilmeyi, sonunda ise herkes tarafından "muhteşem" olarak bahsedilen değil de, benim için "ufak ama sadece benim" olan bir sonuca ulaşabilmeyi..? peki ama, ya gideceğim yolların hepsi birer birer tıkandıysa.. harcayacağım emekler, tıkanmış olan yolları açmaya yarayacak, ama bu yollar hayatıma farklı bir yön vermeyecek olan, sonuç olarak eninde sonunda ana yola bağlanacak olan, yan yollardan ibaretse? değer mi emek harcamaya, kendini perişan etmeye ve sonunda yine hiç bir şeye ulaşamayacak olmayı bile bile kendini kandırırcasına yol almaya devam etmeye? biri tutup elimden çekse kurtarsa beni bu tıkanıklıklardan, dese "al işte sana bambaşka bir yer, bambaşka bir zaman, bambaşka insanlar ve bambaşka başlangıçlar! hangisini seçersen seç, hiç biri tıkanmayacak, seçimlerin doğrultusunda yönleri değişecek olan yollar!". dese, dese, dese.. farz etmelerden, ummaktan, beklemekten sıkılan bir ben.

eşitsizliklerin hep küçük tarafında yer almak. kader mi desek, varoluşun bir cilvesi mi? daha basit bir yapıya sahip olmayı denerken, giderek -istemeden de olsa- karmaşıklaşmak. ve kurtulamamak üzerine yapışan etiketlerden. çıkartıp atamamak insanların sana -zorla- giydirdiği maskeleri. her çıkarmaya çalıştığında tekrar giymek zorunda kalmak o lanet olası ve yüzüne yakışmayan maskeleri. masken gülücükler saçarken içten içe kendi yaralarını deşmek. çektiğin her acının karşılığı olarak daha da fazla gülümsemek zorunda hissetmek kendini. çünkü insanların zaaflarını kullanıp seni daha fazla üzeceğini bilmek. ve başkaları tarafından üzülmektense kendini üzmeyi kendine ilke edinmek, hiç kimseye belli etmezcesine...

Gelmeseydim

neden durur masanın üstünde, bomboş bir kağıt sevdiğin kalemle? erken gelmeseydim yazacak mıydın üstüne "bıraktığım yerde, ama mutlu kal" diye?

kork

korkmak mı? hadi canım, kim korkar ki kırılmaktan?

28 Eylül 2008 Pazar

Kaybedişler

Elinden kayıp gittiğini görmek bir şeylerin.. arkadaşlarının, dakikalarının, yaşamının, duygularının, hislerinin.. ve engel olamamak bu gitmelere. sadece ardından bakabilmek, yutkunmak ve şaşıp kalmak.. en sahici hissettiğin anda, yaşamın sadece bir yanılsamadan ibaret olduğunu anlamak.. senin olması gerekenin, gözlerinin önünde, başkasının olması, ve buna karşı tek bir kelime edemeyişin verdiği acıyı tatmak.. tüm bunlar yetmezmiş gibi, umudunun da yanan bir mum gibi kısa süreli işe yarayıp daha sonra eriyip gittiğini görmek.. gerçekten zor..

nereden mi biliyorum? bir arkadaşımın başına geldi de, oradan..

15 Eylül 2008 Pazartesi

Pembe Ayakkabı Bağcıklarının Hikayesi

bir zamanlar bir çift ayakkabı varmış, her ayakkabı gibi siyah ya da kahverengi ayakkabı bağcığı kullanırmış o da. gündüzleri tüm diğer ayakkabılar gibi yürürmüş yollarda, yani sürürmüş kendini toprakta. ama bu ayakkabının gardrobunda bir de bir çift pembe ayakkabı bağcığı gizliymiş, geceleri takarmış onları ve dolanırmış ortalıklarda. onu böylesine mutlu eden bu bağcıkları saklamaktan sıkılana dek böyle devam etmiş yaşamaya. o gün, bağcıklarını saklamaktan sıkıldığı gün, takmış pembe bağcıklarını. diğer ayakkabıların hepsi tasvip etmeyen gözlerle bakmışlar ona, başka ayakkabılara da bulaşır belki diye siyah ve kahverengi ayakkabı bağcıklarının onunla görüşmesini yasaklamışlar, dışlamışlar onu. pembe bağcıklı ayakkabılar dinlememiş hiç söylenenleri ve her gün yollarda üzerinde 'pembe ayakkabı bağcıklarına saygı duyun' yazan bir pankartla yürümeye başlamış. diğer ayakkabılar ciddiye almamış onu, siyah ve kahverengi bağcıklarını, pembe bağcıklı ayakkabıyı yalnız bırakmak için daha sıkı bağlamışlar. hatta karşı gösteriler bile düzenlemişler, taşıdıkları pankartlarda da 'pembe ayakkabı bağcığı hastalığının önüne geçin!' yazıyormuş.
onlar pankartlarıyla yürürken, birisi pembe bağcıklı ayakkabıyı görmüş. bu ayakkabılara kocaman, üzerinde mavi tüyler olan çirkin bir şapka vermişler. ve bir şarkı yazmışlar onun için; pembe bağcıklı ayakkabılar ünlü olmuş böylelikle, herkes bu şarkıyı dinleyip dans ediyormuş. ama kimse siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılara ne bir şapka vermiş ne de tüyler, kimse onlar için şarkı falan da yazmamış. şimdi ne yapmayı düşünüyor, siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılar bu konuda acaba?