"son çıkışlar"ı hep kaçırdım ben. o yüzdendir ki, hep devam etme çabalarım aynı istikamette oldu. farklı bir yön vermeye çalışırken hayatıma, ya geçmişi silememek, ya da yaşanmışlıkları kaybetmeyi göze alamamak sebep oldu bekli de buna. istemez miydim yepyeni bir başlangıç yapabilmeyi? sıfırdan başlayarak yeniden bir düzen kurabilmeyi.. acı çekmektense, emek harcayarak hayatıma devam edebilmeyi, sonunda ise herkes tarafından "muhteşem" olarak bahsedilen değil de, benim için "ufak ama sadece benim" olan bir sonuca ulaşabilmeyi..? peki ama, ya gideceğim yolların hepsi birer birer tıkandıysa.. harcayacağım emekler, tıkanmış olan yolları açmaya yarayacak, ama bu yollar hayatıma farklı bir yön vermeyecek olan, sonuç olarak eninde sonunda ana yola bağlanacak olan, yan yollardan ibaretse? değer mi emek harcamaya, kendini perişan etmeye ve sonunda yine hiç bir şeye ulaşamayacak olmayı bile bile kendini kandırırcasına yol almaya devam etmeye? biri tutup elimden çekse kurtarsa beni bu tıkanıklıklardan, dese "al işte sana bambaşka bir yer, bambaşka bir zaman, bambaşka insanlar ve bambaşka başlangıçlar! hangisini seçersen seç, hiç biri tıkanmayacak, seçimlerin doğrultusunda yönleri değişecek olan yollar!". dese, dese, dese.. farz etmelerden, ummaktan, beklemekten sıkılan bir ben.
eşitsizliklerin hep küçük tarafında yer almak. kader mi desek, varoluşun bir cilvesi mi? daha basit bir yapıya sahip olmayı denerken, giderek -istemeden de olsa- karmaşıklaşmak. ve kurtulamamak üzerine yapışan etiketlerden. çıkartıp atamamak insanların sana -zorla- giydirdiği maskeleri. her çıkarmaya çalıştığında tekrar giymek zorunda kalmak o lanet olası ve yüzüne yakışmayan maskeleri. masken gülücükler saçarken içten içe kendi yaralarını deşmek. çektiğin her acının karşılığı olarak daha da fazla gülümsemek zorunda hissetmek kendini. çünkü insanların zaaflarını kullanıp seni daha fazla üzeceğini bilmek. ve başkaları tarafından üzülmektense kendini üzmeyi kendine ilke edinmek, hiç kimseye belli etmezcesine...
28 Kasım 2008 Cuma
Gelmeseydim
neden durur masanın üstünde, bomboş bir kağıt sevdiğin kalemle? erken gelmeseydim yazacak mıydın üstüne "bıraktığım yerde, ama mutlu kal" diye?
28 Eylül 2008 Pazar
Kaybedişler
Elinden kayıp gittiğini görmek bir şeylerin.. arkadaşlarının, dakikalarının, yaşamının, duygularının, hislerinin.. ve engel olamamak bu gitmelere. sadece ardından bakabilmek, yutkunmak ve şaşıp kalmak.. en sahici hissettiğin anda, yaşamın sadece bir yanılsamadan ibaret olduğunu anlamak.. senin olması gerekenin, gözlerinin önünde, başkasının olması, ve buna karşı tek bir kelime edemeyişin verdiği acıyı tatmak.. tüm bunlar yetmezmiş gibi, umudunun da yanan bir mum gibi kısa süreli işe yarayıp daha sonra eriyip gittiğini görmek.. gerçekten zor..
nereden mi biliyorum? bir arkadaşımın başına geldi de, oradan..
nereden mi biliyorum? bir arkadaşımın başına geldi de, oradan..
15 Eylül 2008 Pazartesi
Pembe Ayakkabı Bağcıklarının Hikayesi
bir zamanlar bir çift ayakkabı varmış, her ayakkabı gibi siyah ya da kahverengi ayakkabı bağcığı kullanırmış o da. gündüzleri tüm diğer ayakkabılar gibi yürürmüş yollarda, yani sürürmüş kendini toprakta. ama bu ayakkabının gardrobunda bir de bir çift pembe ayakkabı bağcığı gizliymiş, geceleri takarmış onları ve dolanırmış ortalıklarda. onu böylesine mutlu eden bu bağcıkları saklamaktan sıkılana dek böyle devam etmiş yaşamaya. o gün, bağcıklarını saklamaktan sıkıldığı gün, takmış pembe bağcıklarını. diğer ayakkabıların hepsi tasvip etmeyen gözlerle bakmışlar ona, başka ayakkabılara da bulaşır belki diye siyah ve kahverengi ayakkabı bağcıklarının onunla görüşmesini yasaklamışlar, dışlamışlar onu. pembe bağcıklı ayakkabılar dinlememiş hiç söylenenleri ve her gün yollarda üzerinde 'pembe ayakkabı bağcıklarına saygı duyun' yazan bir pankartla yürümeye başlamış. diğer ayakkabılar ciddiye almamış onu, siyah ve kahverengi bağcıklarını, pembe bağcıklı ayakkabıyı yalnız bırakmak için daha sıkı bağlamışlar. hatta karşı gösteriler bile düzenlemişler, taşıdıkları pankartlarda da 'pembe ayakkabı bağcığı hastalığının önüne geçin!' yazıyormuş.
onlar pankartlarıyla yürürken, birisi pembe bağcıklı ayakkabıyı görmüş. bu ayakkabılara kocaman, üzerinde mavi tüyler olan çirkin bir şapka vermişler. ve bir şarkı yazmışlar onun için; pembe bağcıklı ayakkabılar ünlü olmuş böylelikle, herkes bu şarkıyı dinleyip dans ediyormuş. ama kimse siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılara ne bir şapka vermiş ne de tüyler, kimse onlar için şarkı falan da yazmamış. şimdi ne yapmayı düşünüyor, siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılar bu konuda acaba?
onlar pankartlarıyla yürürken, birisi pembe bağcıklı ayakkabıyı görmüş. bu ayakkabılara kocaman, üzerinde mavi tüyler olan çirkin bir şapka vermişler. ve bir şarkı yazmışlar onun için; pembe bağcıklı ayakkabılar ünlü olmuş böylelikle, herkes bu şarkıyı dinleyip dans ediyormuş. ama kimse siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılara ne bir şapka vermiş ne de tüyler, kimse onlar için şarkı falan da yazmamış. şimdi ne yapmayı düşünüyor, siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılar bu konuda acaba?
9 Eylül 2008 Salı
'Ben'lik
bir alıntıyla giriş yapayım; "yazmasam çıldıracaktım"..
evet gerçekten de öyle, yazmasam çıldıracağım.. nedir yani bu olay, hala çözebilmiş değilim. sanki ben, ben değilim de -senin tarafından yönetilen- bir kuklayım. belki de olmamı istediğin şey bu, bilemiyorum. neymiş efendim, "eskiden böyle değilmişim".. neymiş efendim "değişmişim".. mümkün mü değişmemek? hem zaten sürekli olağan biçimde aynı kalsam, o zaman bir yanlışlık olduğu düşünülmez mi? hangimiz kaldı aynı? değişeceğim tabi.. sen de değişeceksin.. bakkal hüseyin amca da.. yoksa nasıl sağlayacağız "süreklilik"imizi? niye seni anlayamıyor muşum.. niye mi.. çünkü ben senden evvel kendimi anlamak için çaba harcıyorum.. önce kendi özüme kavuşabilmeyi istiyorum ki, onu başarabilirsem belki bir başkasının özüne de ulaşabilirim..bu sen de olabilirsin, en yakın arkadaşım da.. kaç kere söyledim, "boğulmak istemiyorum, bırak da biraz kendi başıma kalabileyim" diye.. ama yok, "susunca kötü bir şey var"mış.. hayır işte yok. sadece yalnız kalmak istiyorum! ne kadar süreceğini ise yaşam koşullarım belirleyecek, sen değil. hem ne yani, tamam aramızda birşeyler var diye, illa benim sen, senin de ben mi olman gerekecek? eğer öyle düşünüyorsan yanılıyorsun çünkü hiç bir zaman olmayacak öyle bir şey. kendi keşfedemediğim özümü, sana bırakacak değilim. hoş zaten keşfetsem bile sana bırakacağımı sanmıyorum. ya da hiç kimseye bırakmam. kendimi niye atayım ki çöplüklere? yapmayacağım bunu, emin ol. benden kurtulmak istiyorsan tek bir saniye düşünme. işin bitince buruşturup çöpe attığın kağıtlar gibi at kendi çöplüğüne ama beni kendi çöplüğüme atmamı isteme benden. bak dikkat edersen ne kadar çok "ben" kelimesini kullandım. çünkü niye biliyor musun, bana göre ben, benim fikirlerim, benliğim, düşüncelerim ve duygularım, seninkileden daha önemli. hiç kimse kusura bakmasın ama herkese göre bu böyle. sadece dile getirmekte zorlanıyor insanlar. bir insana göre kendinden önemli ne olabilir ki? yani nedir istediğin tam olarak, çözemedim. kardeşim dediğim insanlar için bile "onları hiç bir zaman sevmeyeceğim" demek, sevginin kıstası mı senin gözünde? yok artık.. kusura bakma ama, şu anda, evet özellikle şu anda, şu dönemde, boğulduğum şu anlarda, "benlik"im her şeyden önemli olacak.. her ne kadar tersi olmasını istesen de!
evet gerçekten de öyle, yazmasam çıldıracağım.. nedir yani bu olay, hala çözebilmiş değilim. sanki ben, ben değilim de -senin tarafından yönetilen- bir kuklayım. belki de olmamı istediğin şey bu, bilemiyorum. neymiş efendim, "eskiden böyle değilmişim".. neymiş efendim "değişmişim".. mümkün mü değişmemek? hem zaten sürekli olağan biçimde aynı kalsam, o zaman bir yanlışlık olduğu düşünülmez mi? hangimiz kaldı aynı? değişeceğim tabi.. sen de değişeceksin.. bakkal hüseyin amca da.. yoksa nasıl sağlayacağız "süreklilik"imizi? niye seni anlayamıyor muşum.. niye mi.. çünkü ben senden evvel kendimi anlamak için çaba harcıyorum.. önce kendi özüme kavuşabilmeyi istiyorum ki, onu başarabilirsem belki bir başkasının özüne de ulaşabilirim..bu sen de olabilirsin, en yakın arkadaşım da.. kaç kere söyledim, "boğulmak istemiyorum, bırak da biraz kendi başıma kalabileyim" diye.. ama yok, "susunca kötü bir şey var"mış.. hayır işte yok. sadece yalnız kalmak istiyorum! ne kadar süreceğini ise yaşam koşullarım belirleyecek, sen değil. hem ne yani, tamam aramızda birşeyler var diye, illa benim sen, senin de ben mi olman gerekecek? eğer öyle düşünüyorsan yanılıyorsun çünkü hiç bir zaman olmayacak öyle bir şey. kendi keşfedemediğim özümü, sana bırakacak değilim. hoş zaten keşfetsem bile sana bırakacağımı sanmıyorum. ya da hiç kimseye bırakmam. kendimi niye atayım ki çöplüklere? yapmayacağım bunu, emin ol. benden kurtulmak istiyorsan tek bir saniye düşünme. işin bitince buruşturup çöpe attığın kağıtlar gibi at kendi çöplüğüne ama beni kendi çöplüğüme atmamı isteme benden. bak dikkat edersen ne kadar çok "ben" kelimesini kullandım. çünkü niye biliyor musun, bana göre ben, benim fikirlerim, benliğim, düşüncelerim ve duygularım, seninkileden daha önemli. hiç kimse kusura bakmasın ama herkese göre bu böyle. sadece dile getirmekte zorlanıyor insanlar. bir insana göre kendinden önemli ne olabilir ki? yani nedir istediğin tam olarak, çözemedim. kardeşim dediğim insanlar için bile "onları hiç bir zaman sevmeyeceğim" demek, sevginin kıstası mı senin gözünde? yok artık.. kusura bakma ama, şu anda, evet özellikle şu anda, şu dönemde, boğulduğum şu anlarda, "benlik"im her şeyden önemli olacak.. her ne kadar tersi olmasını istesen de!
22 Ağustos 2008 Cuma
Hayatta Fasulye Olmak
biliriz hepimiz, fasulyenin (u mu ü mü bilmiyorum ama u daha kolayıma geliyor) ne anlama geldiğini oyunlarda. genelde takımın en küçüğü fasulye olur. salak salak takılır ortalıklarda, koşuşturur, kimse laf etmez ona; küçüktür ufaktır tefektir diye. kendini oyunda kabul eder ama pek de ciddiye alınmaz hani. ama olsun, yine de o kendini oyunun bir parçası olarak düşünür. voleybolda olsun, basketbolda olsun ya da futbolda olsun, hatta çeşitlendirirsek yakartopta ve lastik atlamada olsun, hepimizin bir fasulyelik dönemi olmuştur. nihayetinde hepimiz küçüktük bir zamanlar. hani voleybol oynarken fasulyemiz topu yere düşürse "aa abisi daha küçük o sayılmaz onun düşürdüğü top, hadi bakalım hooop devam ediyoruz kaldığımız yerden" ve ya futbol oynarken adam düşürse "oğlum zaten ufacık çocuk bir da faul mü bekliyorsun sen. ayıp sana be" falan gibi replikler duyulur. işte bu repliklerin asıl özneleridir fasulyelerimiz. yani yaptıkları olumsuz hareketler mazur görülür, illa ki bahane bulunur ve es geçilir sonuç olarak. ama olumlu bir hareket yaptı mı, sayılır. "ahaha aslanım benim be kim tutar seni" falan gibi nidalar eşliğinde destek olunur fasulyeye. işte ben de böyle hayatt fasulye olmak istiyorum. yanlış yaptım mı, "aa fasulye o yaa abisi. sayılmaz" densin, sayılmasın bu yanlışlar/hatalar. unutulsun gitsin. güzel bir şey yaptım mı da destek olunsun bana, ki yürekleneyim daha güzel şeyler yapmak için. illa ki gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalmayayım, kendi dünyamda mutlu takılayım. hatta ne kadar büyürsem büyüyeyim hep fasulye kalmayı istiyorum.evet evet istiyorum. büyüyünce daha da zalimleşen gerçekler karşısında bir gerekçem olsun "fasulyeyim ben" diyeyim. masum bir istek aslında. ama garip mi? evet evet oldukça garip hem de.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)