28 Eylül 2008 Pazar

Kaybedişler

Elinden kayıp gittiğini görmek bir şeylerin.. arkadaşlarının, dakikalarının, yaşamının, duygularının, hislerinin.. ve engel olamamak bu gitmelere. sadece ardından bakabilmek, yutkunmak ve şaşıp kalmak.. en sahici hissettiğin anda, yaşamın sadece bir yanılsamadan ibaret olduğunu anlamak.. senin olması gerekenin, gözlerinin önünde, başkasının olması, ve buna karşı tek bir kelime edemeyişin verdiği acıyı tatmak.. tüm bunlar yetmezmiş gibi, umudunun da yanan bir mum gibi kısa süreli işe yarayıp daha sonra eriyip gittiğini görmek.. gerçekten zor..

nereden mi biliyorum? bir arkadaşımın başına geldi de, oradan..

15 Eylül 2008 Pazartesi

Pembe Ayakkabı Bağcıklarının Hikayesi

bir zamanlar bir çift ayakkabı varmış, her ayakkabı gibi siyah ya da kahverengi ayakkabı bağcığı kullanırmış o da. gündüzleri tüm diğer ayakkabılar gibi yürürmüş yollarda, yani sürürmüş kendini toprakta. ama bu ayakkabının gardrobunda bir de bir çift pembe ayakkabı bağcığı gizliymiş, geceleri takarmış onları ve dolanırmış ortalıklarda. onu böylesine mutlu eden bu bağcıkları saklamaktan sıkılana dek böyle devam etmiş yaşamaya. o gün, bağcıklarını saklamaktan sıkıldığı gün, takmış pembe bağcıklarını. diğer ayakkabıların hepsi tasvip etmeyen gözlerle bakmışlar ona, başka ayakkabılara da bulaşır belki diye siyah ve kahverengi ayakkabı bağcıklarının onunla görüşmesini yasaklamışlar, dışlamışlar onu. pembe bağcıklı ayakkabılar dinlememiş hiç söylenenleri ve her gün yollarda üzerinde 'pembe ayakkabı bağcıklarına saygı duyun' yazan bir pankartla yürümeye başlamış. diğer ayakkabılar ciddiye almamış onu, siyah ve kahverengi bağcıklarını, pembe bağcıklı ayakkabıyı yalnız bırakmak için daha sıkı bağlamışlar. hatta karşı gösteriler bile düzenlemişler, taşıdıkları pankartlarda da 'pembe ayakkabı bağcığı hastalığının önüne geçin!' yazıyormuş.
onlar pankartlarıyla yürürken, birisi pembe bağcıklı ayakkabıyı görmüş. bu ayakkabılara kocaman, üzerinde mavi tüyler olan çirkin bir şapka vermişler. ve bir şarkı yazmışlar onun için; pembe bağcıklı ayakkabılar ünlü olmuş böylelikle, herkes bu şarkıyı dinleyip dans ediyormuş. ama kimse siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılara ne bir şapka vermiş ne de tüyler, kimse onlar için şarkı falan da yazmamış. şimdi ne yapmayı düşünüyor, siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılar bu konuda acaba?

9 Eylül 2008 Salı

'Ben'lik

bir alıntıyla giriş yapayım; "yazmasam çıldıracaktım"..

evet gerçekten de öyle, yazmasam çıldıracağım.. nedir yani bu olay, hala çözebilmiş değilim. sanki ben, ben değilim de -senin tarafından yönetilen- bir kuklayım. belki de olmamı istediğin şey bu, bilemiyorum. neymiş efendim, "eskiden böyle değilmişim".. neymiş efendim "değişmişim".. mümkün mü değişmemek? hem zaten sürekli olağan biçimde aynı kalsam, o zaman bir yanlışlık olduğu düşünülmez mi? hangimiz kaldı aynı? değişeceğim tabi.. sen de değişeceksin.. bakkal hüseyin amca da.. yoksa nasıl sağlayacağız "süreklilik"imizi? niye seni anlayamıyor muşum.. niye mi.. çünkü ben senden evvel kendimi anlamak için çaba harcıyorum.. önce kendi özüme kavuşabilmeyi istiyorum ki, onu başarabilirsem belki bir başkasının özüne de ulaşabilirim..bu sen de olabilirsin, en yakın arkadaşım da.. kaç kere söyledim, "boğulmak istemiyorum, bırak da biraz kendi başıma kalabileyim" diye.. ama yok, "susunca kötü bir şey var"mış.. hayır işte yok. sadece yalnız kalmak istiyorum! ne kadar süreceğini ise yaşam koşullarım belirleyecek, sen değil. hem ne yani, tamam aramızda birşeyler var diye, illa benim sen, senin de ben mi olman gerekecek? eğer öyle düşünüyorsan yanılıyorsun çünkü hiç bir zaman olmayacak öyle bir şey. kendi keşfedemediğim özümü, sana bırakacak değilim. hoş zaten keşfetsem bile sana bırakacağımı sanmıyorum. ya da hiç kimseye bırakmam. kendimi niye atayım ki çöplüklere? yapmayacağım bunu, emin ol. benden kurtulmak istiyorsan tek bir saniye düşünme. işin bitince buruşturup çöpe attığın kağıtlar gibi at kendi çöplüğüne ama beni kendi çöplüğüme atmamı isteme benden. bak dikkat edersen ne kadar çok "ben" kelimesini kullandım. çünkü niye biliyor musun, bana göre ben, benim fikirlerim, benliğim, düşüncelerim ve duygularım, seninkileden daha önemli. hiç kimse kusura bakmasın ama herkese göre bu böyle. sadece dile getirmekte zorlanıyor insanlar. bir insana göre kendinden önemli ne olabilir ki? yani nedir istediğin tam olarak, çözemedim. kardeşim dediğim insanlar için bile "onları hiç bir zaman sevmeyeceğim" demek, sevginin kıstası mı senin gözünde? yok artık.. kusura bakma ama, şu anda, evet özellikle şu anda, şu dönemde, boğulduğum şu anlarda, "benlik"im her şeyden önemli olacak.. her ne kadar tersi olmasını istesen de!

22 Ağustos 2008 Cuma

Hayatta Fasulye Olmak

biliriz hepimiz, fasulyenin (u mu ü mü bilmiyorum ama u daha kolayıma geliyor) ne anlama geldiğini oyunlarda. genelde takımın en küçüğü fasulye olur. salak salak takılır ortalıklarda, koşuşturur, kimse laf etmez ona; küçüktür ufaktır tefektir diye. kendini oyunda kabul eder ama pek de ciddiye alınmaz hani. ama olsun, yine de o kendini oyunun bir parçası olarak düşünür. voleybolda olsun, basketbolda olsun ya da futbolda olsun, hatta çeşitlendirirsek yakartopta ve lastik atlamada olsun, hepimizin bir fasulyelik dönemi olmuştur. nihayetinde hepimiz küçüktük bir zamanlar. hani voleybol oynarken fasulyemiz topu yere düşürse "aa abisi daha küçük o sayılmaz onun düşürdüğü top, hadi bakalım hooop devam ediyoruz kaldığımız yerden" ve ya futbol oynarken adam düşürse "oğlum zaten ufacık çocuk bir da faul mü bekliyorsun sen. ayıp sana be" falan gibi replikler duyulur. işte bu repliklerin asıl özneleridir fasulyelerimiz. yani yaptıkları olumsuz hareketler mazur görülür, illa ki bahane bulunur ve es geçilir sonuç olarak. ama olumlu bir hareket yaptı mı, sayılır. "ahaha aslanım benim be kim tutar seni" falan gibi nidalar eşliğinde destek olunur fasulyeye. işte ben de böyle hayatt fasulye olmak istiyorum. yanlış yaptım mı, "aa fasulye o yaa abisi. sayılmaz" densin, sayılmasın bu yanlışlar/hatalar. unutulsun gitsin. güzel bir şey yaptım mı da destek olunsun bana, ki yürekleneyim daha güzel şeyler yapmak için. illa ki gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalmayayım, kendi dünyamda mutlu takılayım. hatta ne kadar büyürsem büyüyeyim hep fasulye kalmayı istiyorum.evet evet istiyorum. büyüyünce daha da zalimleşen gerçekler karşısında bir gerekçem olsun "fasulyeyim ben" diyeyim. masum bir istek aslında. ama garip mi? evet evet oldukça garip hem de.

16 Ağustos 2008 Cumartesi

Zamanı İleri Sarma Denemeleri

yapmaya başladım bunu. belki şu ana kadar pek başaramadım ama bunun başaramayacağım anlamına gelmediğini de çok iyi biliyorum. hem hangimiz en çok istediğimiz şeyi en kısa sürede başarabildik ki? fırsatımız olsa bile, hayat buna izin verir mi? niye versin ki, her şey onun elindeyken; hepimizin iplerini elinde tutup, bize istediği şekli verebilirken, neden bizlerin onu kontrol altına almasına izin versin? ben hayat'ın yerinde olsam ben de izin vermezdim. aferin sana hayat, iyi bok yiyorsun. halbuki o kadar da ufak bir istek, senin bütün o ihtişamının yanında. sadece bir kaç güncük ileri gidebilmek. niye vermezsin ki izin? ufak tefek yanılsamalarım oluyor rüyalarımda, başardığıma dair. uyandığımdaysa kendimi yine aynı kanepede uyuyakalmış, koltuğa yattığım saatin üzerinden ise en fazla 1 saat geçmiş buluyorum. peki bir şey soracağım, her seferinde beni yanıltmak çok mu hoşuna gidiyor? he? sen bizimle dalga geçerken, niye bizi de düşünmezsin ki? hadi, sorularıma sorularla karşılık versene. onu da mı yapmıyorsun yoksa? tıpkı zamanı az birazcık ileri almama izin vermediğin gibi. tıpkı şu anımdan kurtulmama izin vermediğin gibi? of!!! bazen çok can sıkıyorsun. hem yıldıramayacaksın beni. bundan sonra daha da fazla ve daha da hırslı deneyeceğim. yine başaramasam da, mücadelemi vermiş olacağım en azından. hem "niçe" abimizin ünlü bir lafı vardır bildin mi? hayır bebeğim "fak yu" değil, yanıldın. "kendi savaşınızı açmalısınız kendi düşüncelerinizin uğruna. düşünceleriniz yenilse bile dürüstlüğünüz zafer çığlığı atmalıdır bunun için". tamam belki ben düşüncem uğruna savaş açmıyorum. ama yine de kendim için açıyorum. sana ne ki? buna da mı karışıcan? hangi uğurda savaş açtığıma? açmıyorum ulan. inat değil mi? inat be abi, ama ne olur sanki bir kerecik bir kıyak geçsen. hani en ufağından be. pfff. yine duymuyorsun ki beni. tınlamıyorsun ki.. of yine inat yaptım, tınlayana kadar deneyeceğim. hem bakarsın ben o 2-3 gün ileri sarmaya çalışırken bakarsın zamanın nasıl geçtiğini anlamayıp o günlere gelirim. ne dersin? bari bunda anlaşalım be üstad. yormayayım seni? uyar mı sana? uymasa ne yazar ki. yapıcam yine de. sonra da gelip o gül yanağına bir buse kondurup, "ne oldu cicim,acıdı mı?" diycem. bakalım şimdi sorduğum diğer soruları bırakıp buna cevap verebilecek misin?

Ask

ask, biraz sakinlesmeye ihtiyaci oldugunu bilmektir.
ask,yaninizda o ozel insan olmadiginda kalp kiricidir.
ask,hep bir umutla yasamaktir.
ask, onun sevdigi muzik turunu anlamaya calismaktir.
ask,birbirinizle gecirdiginiz her gune sukretmektir.
ask, basucunuzda daima size bakan birinin bulunmasidir.
ask, zorlu dunyada yumusak bir dokunustur.
ask, birlikte yuruyuse cikmaktir.
ask, iliskinizi surprizlerle doldurmaktir.
ask, paranin alamayacagi seyleri paylasmaktir.
ask, arada sirada onun sevdigi seyleri yapmaktir.
ask, ruyalarinizi yasamaktir.
ask, isten eve donerken onu dusunmektir.
ask, bazen sadece evde basbasa kalmaktir.
ask, hayatinizin yonunun degismesidir.
ask, kapinizda bir tiklamadir.
ask, bazen dusundugunuzden de yakindir.
ask, olmak istediginiz bir yerdir ; olmak istediginiz biriyle.
ask, emin ellerde oldugunuzu bilmektir.
ask, kopruler yapmaktir ; duvarlar degil.
ask, birlikte olmak icin yanan bir istektir.
ask, hic bir zaman unutmamaktir.
ask, onsuz zorlanmaktir.
ask, yaptigi yeni yemekler icin deney tahtasi olmayi kabul etmektir.
sipsevdi'den bu kadarini ogrenebildim.

Existence

existence.
well, what does it matter?
i exist on the best terms i can.
the past is now part of my future.
the present is well out of hand.