11 Temmuz 2009 Cumartesi
Farketmek
bugün farkettim de, sen bana her "hayat" dediğinde hayata daha bir sıkı sarılıyor; her "can" dediğinde daha rahat nefes alıyormuşum.
10 Temmuz 2009 Cuma
Touching From a Distance
peki ya, bir günün daha kavgayla -ki yaptığımız bu eylemlere konuşmak deneceğine ihtimal bile vermiyorum- geçmesine ne demeli? hala deli gibi özlerken, hala deli gibi yanında olmak isterken, bu kadar uzakta kalmaya?
touching from a distance, further all the time..
ian c.
touching from a distance, further all the time..
ian c.
9 Temmuz 2009 Perşembe
Yabancı

en yakın yabancı sendin,
daha sürülmemişken ışığın biberi
yaramıza,
yaslanırken boşlukta duran bir merdivene
henüz.
güzdü sonsuz bir çöle takılan bakışımız,
ilkyaz derken -kışı gözden kaçıran
yüzlerce eller yukarı, saygı duruşlarımız
en güçsüz kollarla-
çözüldü aşkın zarif ilmeği
bulandı aynalar duruluğu.
çok gizli bir doğru gecenin toyluğunda
bilmedik çekenin yanlış bir uzaklık
olduğunu...
yabancıların en yakınıydın sen!
haziran '85
Love Will Tear Us Apart
son 2 günde -şu saate kadar yani, bundan sonraki dinleyeceklerim hariç-, 61 kere, ian curtis'in o sesinden "love will tear us apart" dinlemek, nasıl bir duygudur, tahmin edebiliyor musun? o sözleri nasıl da daha anlamlı bulduğumu? hatırlıyor musun, biberr'de otururken, -ki daha önce de bize çok uygun olduğunu düşündüğümüz- bu şarkının inanılmaz naif sesli bir kadın tarafından, sadece vokal olarak söylendiğini? enstrümansız çıplak bir sesle..belki de ian curtis'ten sonra en güzel söyleyen o kadındı. bilirsin ya, bu şarkı derinden işler insanın kanına, hiç farketmeden esiri olursun. bir daha da kurtulmak namümkündür. hoş, kurtulmak isteyen kim ki? hele ki bu haldeyken.. illa stroszek'i seyredip, ardından da the idiot'ı mı dinlemek lazım, bazı şeyler için?
8 Temmuz 2009 Çarşamba
Eksik Bir Şey
24 saattir hissettiğim eksikliği, daha önce hiç hissetmemiştim. ne kadar zormuş, insanın kendini tutması. sağ eli telefona her gittiğinde, sol elinin onu engellemek için çabalaması. içimden atılan çığlıkları duymamazlıktan gelmeye çalışmanın kolay olduğunu sanan biri var mı acaba? can'ından, hayat'ından uzakta olmak zorunda kalmak, cehennem'den bile beter.
7 Temmuz 2009 Salı
Kelebek
biliyorsun, kaç gündür bir sıkıntı vardı içimde. taa sapanca'yken başlamıştı. dönmeden önceki gece de, odamda 2 tane koskoca kelebek vardı, gece diyorum hem de. sıkıntım vardı o zaman da. istanbula geldim, tek başımaydım, evde de, hayatımda da. o kelebeklerin çok benzeri vardı o gece yine, ama bu kez dediğim gibi istanbuldaki odamda. tek başınaydı o da. sıkıntım ise artmıştı. doğal olarak. 10gün oldu sapancadan döneli. bitti kelebeğin ömrü tabi, belki de onu gördüğüm gecenin sabahını bile görememişti. hem kim bilebilir ki, hangi gecenin sabahını görebileceğini?
18 Mayıs 2009 Pazartesi
Yeniden
güneşin doğmasına az kaldı. bir yandan yaşanması gereken şeyler.. yapılması gereken işler.. bitmeyen ya da bitmeyecek sanılan hikayeler.. bu saatte bile bunaltıcı olabilen bir sıcak varken, ne bekliyorum ki hala..
içim titriyor bu sıcakta, sanki aralık ayında camı açıp sabahlıyormuş gibi, bir tek elimde bir fincanım eksik. belki de sarındığım bir battaniyem. masanın başındayım, koskoca bir masa, ve üzerinde tonlarca kağıt, kimisi boş, kimisi karalanmış, kimisi yarım yamalak cümlelerle dolu, kimi ise buruşturulmuş ve çöpe atılmayı bekleyen kağıtlar.. fincanım eksik demiştim ya, eksik değil aslında, o koskoca masanın bir ucunda duruyor sadece. bunaldım tekrar. tek bir hareketle masanın üstündekileri yere yığasım var, ama gücüm yok. kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar.. o kağıtları karıştırırken ufak bir not buldum birinin köşesinde "önemli!" yazan, okuyabildiğim tek kelimesi oydu, o kadar aceleyle ve o kadar kötü yazmışım ki, gerisini okumaya çalışmak bile nafile. demek ki o kadar da önemli değilmiş kimse için. sonra bir fotoğraf buldum yine karıştırırken kağıtları, gülen bir "sen" var, bana bakan. neden bilmem, sararmış biraz. halbuki sararmaması lazımdı, çok da eski değil. sararacağı tutmuş demek, yapacak bir şey yok artık.. yine sıcak.. kalkıp bir bardak su içiyorum, tekrar oturuyorum o masanın başındaki sandalyeme. elime alıyorum kalemi, önüme çekiyorum taslağımı, yazmaya çalışıyorum, daha doğrusu düşünmeye çalışmaya. ama olmuyor ki, o "gülen sen" hala bana bakarken, başka bir şey düşünebileceğimi mi sanıyorsun, baştan söyleyeyim, eğer sanıyorsan yanılıyorsun. tekrar söylüyorum; tıpkı daha önce olduğu gibi, sen gülen yüzünle karşımdayken, ben başka bir şey düşünemiyorum. evet belki sararmış, ama bu senin yüzünün varoluşunu değiştiremeyecek ki.. hatırlıyor musun, hani o yazdığım yerlere kadar olan taslağı ilk sana okutmuştum. beğenmiştin hani. işte hala o halde. tek bir kelime bile ekleyemedim üzerine. elim kolum bağlanmıştı sanki, ilk defa aldım kalemi elime o günden beri. kalemi aldım elime de, ne fayda.. düşüncelerimi uyuştururken sen, kalemi ele almak ne işe yarar? al işte.. yine bir sigara yaktım.. hani sana söz verdiğim için bıraktığım sigarayı. sözümü o gün bozmuştum. ama bilmezsin ki sen, orada değildin. hem zaten orda olsan, ne sigaraya tekrar başlardım, ne de başladığımı bilmene gerek kalırdı. bir nefes, bir nefes daha.. ardından bir sigara daha.. işte hep bu oluyor, hep böyle geçiyor zamanım, her sabaha karşı, insanların uykularının en derin yerlerinde olduğu bu vakit, hep böyle geçiyor. düşünmeye çalışarak, yazmaya çalışarak, bıraktığın yere, -hem hikayemde hem yaşamımda- bir şeyler eklemeye çalışarak. ama hep başarısız oluyorum. camımı açıp içimdeki son sigara nefesini de dışarı üflüyorum, soluduğumuz havada, sana ulaşma ihtimali olan bir nefesim bulunsun diye, belki yeniden nefesimi nefesinde hissedersin diye..
içim titriyor bu sıcakta, sanki aralık ayında camı açıp sabahlıyormuş gibi, bir tek elimde bir fincanım eksik. belki de sarındığım bir battaniyem. masanın başındayım, koskoca bir masa, ve üzerinde tonlarca kağıt, kimisi boş, kimisi karalanmış, kimisi yarım yamalak cümlelerle dolu, kimi ise buruşturulmuş ve çöpe atılmayı bekleyen kağıtlar.. fincanım eksik demiştim ya, eksik değil aslında, o koskoca masanın bir ucunda duruyor sadece. bunaldım tekrar. tek bir hareketle masanın üstündekileri yere yığasım var, ama gücüm yok. kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar.. o kağıtları karıştırırken ufak bir not buldum birinin köşesinde "önemli!" yazan, okuyabildiğim tek kelimesi oydu, o kadar aceleyle ve o kadar kötü yazmışım ki, gerisini okumaya çalışmak bile nafile. demek ki o kadar da önemli değilmiş kimse için. sonra bir fotoğraf buldum yine karıştırırken kağıtları, gülen bir "sen" var, bana bakan. neden bilmem, sararmış biraz. halbuki sararmaması lazımdı, çok da eski değil. sararacağı tutmuş demek, yapacak bir şey yok artık.. yine sıcak.. kalkıp bir bardak su içiyorum, tekrar oturuyorum o masanın başındaki sandalyeme. elime alıyorum kalemi, önüme çekiyorum taslağımı, yazmaya çalışıyorum, daha doğrusu düşünmeye çalışmaya. ama olmuyor ki, o "gülen sen" hala bana bakarken, başka bir şey düşünebileceğimi mi sanıyorsun, baştan söyleyeyim, eğer sanıyorsan yanılıyorsun. tekrar söylüyorum; tıpkı daha önce olduğu gibi, sen gülen yüzünle karşımdayken, ben başka bir şey düşünemiyorum. evet belki sararmış, ama bu senin yüzünün varoluşunu değiştiremeyecek ki.. hatırlıyor musun, hani o yazdığım yerlere kadar olan taslağı ilk sana okutmuştum. beğenmiştin hani. işte hala o halde. tek bir kelime bile ekleyemedim üzerine. elim kolum bağlanmıştı sanki, ilk defa aldım kalemi elime o günden beri. kalemi aldım elime de, ne fayda.. düşüncelerimi uyuştururken sen, kalemi ele almak ne işe yarar? al işte.. yine bir sigara yaktım.. hani sana söz verdiğim için bıraktığım sigarayı. sözümü o gün bozmuştum. ama bilmezsin ki sen, orada değildin. hem zaten orda olsan, ne sigaraya tekrar başlardım, ne de başladığımı bilmene gerek kalırdı. bir nefes, bir nefes daha.. ardından bir sigara daha.. işte hep bu oluyor, hep böyle geçiyor zamanım, her sabaha karşı, insanların uykularının en derin yerlerinde olduğu bu vakit, hep böyle geçiyor. düşünmeye çalışarak, yazmaya çalışarak, bıraktığın yere, -hem hikayemde hem yaşamımda- bir şeyler eklemeye çalışarak. ama hep başarısız oluyorum. camımı açıp içimdeki son sigara nefesini de dışarı üflüyorum, soluduğumuz havada, sana ulaşma ihtimali olan bir nefesim bulunsun diye, belki yeniden nefesimi nefesinde hissedersin diye..
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)