"Her anı ölüdür.
Şimdi sen de bir anısın. Sen de ölüsün. Her zaman benimle birlikte olan, birlikte taşıdığım, yaşadığım sözcüklerime dönmem gerek. Sözcüklerim olmadan o gökyüzüne nasıl dayanabilirdim? O caddeye, o geceye, gecelere, uykuyla uyanıklık arasında öylesine yatıp uyuyamadığım için sinirlendiğim ve her şeyi düşünüp, kalkıp düşündüklerimi sözcüklere çeviremediğim gecelere? Ya da uykunun ölümsü derinliğinde var oluşumuzun küçüklüğünü algıladığım gecelere? Bu yaşam, beni ancak içimde esen rüzgarları, içimde seven sevgileri, içimde ölen ölümü, içimden taşmak isteyen yaşamı, sözcüklere dönüştürebildiğim zaman ve sözcükler, o rüzgara, o ölüme, o sevgiye yaklaşabildiği zaman dolduruyor.
Başka hiçbir şey."
Tezer Özlü
5 Ekim 2009 Pazartesi
4 Ekim 2009 Pazar
Dağılın.
O kadar sıkıcı ki geçen günler. Geçecek günler de öyle olacak, bunu da biliyorum. Fiks günlük tarifeme sadece bir şey eklendi, okula git, okuldan gel. Geri kalan her şey aynı. Anlamsız zaman geçirme çabaları, bilgisayar başında öldürülen ve öldürülmeyi sonuna kadar haketmiş dakikalar.
Başka da bişey yok zaten. Bu kadar. Eskiden farkı da yok.
Hadi dağılın şimdi.
Başka da bişey yok zaten. Bu kadar. Eskiden farkı da yok.
Hadi dağılın şimdi.
10 Eylül 2009 Perşembe
Blessed Arms That Hold You Tight, Freezing Cold and Alone
a doorway thats in between
wasn't me and it wasn't you
the airplane rewrote our histories
of freeways left to go now
hysteric screams coming out of the window now
blessed arms that hold us tight
freezing cold and alone
skeleton left the closet for a little while
i slept all through the day
all through the night
all through this year
all through this life
now cold arms pull the covers tight
and bad boring dreams all come true
and its all long goodbyes
death will come slowly now
wake up, pass out, fall down
comb your hair
take a long long look in the mirror
you smiled when you lied about all of your feelings
i hope to god none of this comes true
because one eye is shut
and the other one is completely crushed
death will come slowly for you
wasn't me and it wasn't you
the airplane rewrote our histories
of freeways left to go now
hysteric screams coming out of the window now
blessed arms that hold us tight
freezing cold and alone
skeleton left the closet for a little while
i slept all through the day
all through the night
all through this year
all through this life
now cold arms pull the covers tight
and bad boring dreams all come true
and its all long goodbyes
death will come slowly now
wake up, pass out, fall down
comb your hair
take a long long look in the mirror
you smiled when you lied about all of your feelings
i hope to god none of this comes true
because one eye is shut
and the other one is completely crushed
death will come slowly for you
11 Temmuz 2009 Cumartesi
Farketmek
bugün farkettim de, sen bana her "hayat" dediğinde hayata daha bir sıkı sarılıyor; her "can" dediğinde daha rahat nefes alıyormuşum.
10 Temmuz 2009 Cuma
Touching From a Distance
peki ya, bir günün daha kavgayla -ki yaptığımız bu eylemlere konuşmak deneceğine ihtimal bile vermiyorum- geçmesine ne demeli? hala deli gibi özlerken, hala deli gibi yanında olmak isterken, bu kadar uzakta kalmaya?
touching from a distance, further all the time..
ian c.
touching from a distance, further all the time..
ian c.
9 Temmuz 2009 Perşembe
Yabancı

en yakın yabancı sendin,
daha sürülmemişken ışığın biberi
yaramıza,
yaslanırken boşlukta duran bir merdivene
henüz.
güzdü sonsuz bir çöle takılan bakışımız,
ilkyaz derken -kışı gözden kaçıran
yüzlerce eller yukarı, saygı duruşlarımız
en güçsüz kollarla-
çözüldü aşkın zarif ilmeği
bulandı aynalar duruluğu.
çok gizli bir doğru gecenin toyluğunda
bilmedik çekenin yanlış bir uzaklık
olduğunu...
yabancıların en yakınıydın sen!
haziran '85
Love Will Tear Us Apart
son 2 günde -şu saate kadar yani, bundan sonraki dinleyeceklerim hariç-, 61 kere, ian curtis'in o sesinden "love will tear us apart" dinlemek, nasıl bir duygudur, tahmin edebiliyor musun? o sözleri nasıl da daha anlamlı bulduğumu? hatırlıyor musun, biberr'de otururken, -ki daha önce de bize çok uygun olduğunu düşündüğümüz- bu şarkının inanılmaz naif sesli bir kadın tarafından, sadece vokal olarak söylendiğini? enstrümansız çıplak bir sesle..belki de ian curtis'ten sonra en güzel söyleyen o kadındı. bilirsin ya, bu şarkı derinden işler insanın kanına, hiç farketmeden esiri olursun. bir daha da kurtulmak namümkündür. hoş, kurtulmak isteyen kim ki? hele ki bu haldeyken.. illa stroszek'i seyredip, ardından da the idiot'ı mı dinlemek lazım, bazı şeyler için?
8 Temmuz 2009 Çarşamba
Eksik Bir Şey
24 saattir hissettiğim eksikliği, daha önce hiç hissetmemiştim. ne kadar zormuş, insanın kendini tutması. sağ eli telefona her gittiğinde, sol elinin onu engellemek için çabalaması. içimden atılan çığlıkları duymamazlıktan gelmeye çalışmanın kolay olduğunu sanan biri var mı acaba? can'ından, hayat'ından uzakta olmak zorunda kalmak, cehennem'den bile beter.
7 Temmuz 2009 Salı
Kelebek
biliyorsun, kaç gündür bir sıkıntı vardı içimde. taa sapanca'yken başlamıştı. dönmeden önceki gece de, odamda 2 tane koskoca kelebek vardı, gece diyorum hem de. sıkıntım vardı o zaman da. istanbula geldim, tek başımaydım, evde de, hayatımda da. o kelebeklerin çok benzeri vardı o gece yine, ama bu kez dediğim gibi istanbuldaki odamda. tek başınaydı o da. sıkıntım ise artmıştı. doğal olarak. 10gün oldu sapancadan döneli. bitti kelebeğin ömrü tabi, belki de onu gördüğüm gecenin sabahını bile görememişti. hem kim bilebilir ki, hangi gecenin sabahını görebileceğini?
18 Mayıs 2009 Pazartesi
Yeniden
güneşin doğmasına az kaldı. bir yandan yaşanması gereken şeyler.. yapılması gereken işler.. bitmeyen ya da bitmeyecek sanılan hikayeler.. bu saatte bile bunaltıcı olabilen bir sıcak varken, ne bekliyorum ki hala..
içim titriyor bu sıcakta, sanki aralık ayında camı açıp sabahlıyormuş gibi, bir tek elimde bir fincanım eksik. belki de sarındığım bir battaniyem. masanın başındayım, koskoca bir masa, ve üzerinde tonlarca kağıt, kimisi boş, kimisi karalanmış, kimisi yarım yamalak cümlelerle dolu, kimi ise buruşturulmuş ve çöpe atılmayı bekleyen kağıtlar.. fincanım eksik demiştim ya, eksik değil aslında, o koskoca masanın bir ucunda duruyor sadece. bunaldım tekrar. tek bir hareketle masanın üstündekileri yere yığasım var, ama gücüm yok. kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar.. o kağıtları karıştırırken ufak bir not buldum birinin köşesinde "önemli!" yazan, okuyabildiğim tek kelimesi oydu, o kadar aceleyle ve o kadar kötü yazmışım ki, gerisini okumaya çalışmak bile nafile. demek ki o kadar da önemli değilmiş kimse için. sonra bir fotoğraf buldum yine karıştırırken kağıtları, gülen bir "sen" var, bana bakan. neden bilmem, sararmış biraz. halbuki sararmaması lazımdı, çok da eski değil. sararacağı tutmuş demek, yapacak bir şey yok artık.. yine sıcak.. kalkıp bir bardak su içiyorum, tekrar oturuyorum o masanın başındaki sandalyeme. elime alıyorum kalemi, önüme çekiyorum taslağımı, yazmaya çalışıyorum, daha doğrusu düşünmeye çalışmaya. ama olmuyor ki, o "gülen sen" hala bana bakarken, başka bir şey düşünebileceğimi mi sanıyorsun, baştan söyleyeyim, eğer sanıyorsan yanılıyorsun. tekrar söylüyorum; tıpkı daha önce olduğu gibi, sen gülen yüzünle karşımdayken, ben başka bir şey düşünemiyorum. evet belki sararmış, ama bu senin yüzünün varoluşunu değiştiremeyecek ki.. hatırlıyor musun, hani o yazdığım yerlere kadar olan taslağı ilk sana okutmuştum. beğenmiştin hani. işte hala o halde. tek bir kelime bile ekleyemedim üzerine. elim kolum bağlanmıştı sanki, ilk defa aldım kalemi elime o günden beri. kalemi aldım elime de, ne fayda.. düşüncelerimi uyuştururken sen, kalemi ele almak ne işe yarar? al işte.. yine bir sigara yaktım.. hani sana söz verdiğim için bıraktığım sigarayı. sözümü o gün bozmuştum. ama bilmezsin ki sen, orada değildin. hem zaten orda olsan, ne sigaraya tekrar başlardım, ne de başladığımı bilmene gerek kalırdı. bir nefes, bir nefes daha.. ardından bir sigara daha.. işte hep bu oluyor, hep böyle geçiyor zamanım, her sabaha karşı, insanların uykularının en derin yerlerinde olduğu bu vakit, hep böyle geçiyor. düşünmeye çalışarak, yazmaya çalışarak, bıraktığın yere, -hem hikayemde hem yaşamımda- bir şeyler eklemeye çalışarak. ama hep başarısız oluyorum. camımı açıp içimdeki son sigara nefesini de dışarı üflüyorum, soluduğumuz havada, sana ulaşma ihtimali olan bir nefesim bulunsun diye, belki yeniden nefesimi nefesinde hissedersin diye..
içim titriyor bu sıcakta, sanki aralık ayında camı açıp sabahlıyormuş gibi, bir tek elimde bir fincanım eksik. belki de sarındığım bir battaniyem. masanın başındayım, koskoca bir masa, ve üzerinde tonlarca kağıt, kimisi boş, kimisi karalanmış, kimisi yarım yamalak cümlelerle dolu, kimi ise buruşturulmuş ve çöpe atılmayı bekleyen kağıtlar.. fincanım eksik demiştim ya, eksik değil aslında, o koskoca masanın bir ucunda duruyor sadece. bunaldım tekrar. tek bir hareketle masanın üstündekileri yere yığasım var, ama gücüm yok. kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar.. o kağıtları karıştırırken ufak bir not buldum birinin köşesinde "önemli!" yazan, okuyabildiğim tek kelimesi oydu, o kadar aceleyle ve o kadar kötü yazmışım ki, gerisini okumaya çalışmak bile nafile. demek ki o kadar da önemli değilmiş kimse için. sonra bir fotoğraf buldum yine karıştırırken kağıtları, gülen bir "sen" var, bana bakan. neden bilmem, sararmış biraz. halbuki sararmaması lazımdı, çok da eski değil. sararacağı tutmuş demek, yapacak bir şey yok artık.. yine sıcak.. kalkıp bir bardak su içiyorum, tekrar oturuyorum o masanın başındaki sandalyeme. elime alıyorum kalemi, önüme çekiyorum taslağımı, yazmaya çalışıyorum, daha doğrusu düşünmeye çalışmaya. ama olmuyor ki, o "gülen sen" hala bana bakarken, başka bir şey düşünebileceğimi mi sanıyorsun, baştan söyleyeyim, eğer sanıyorsan yanılıyorsun. tekrar söylüyorum; tıpkı daha önce olduğu gibi, sen gülen yüzünle karşımdayken, ben başka bir şey düşünemiyorum. evet belki sararmış, ama bu senin yüzünün varoluşunu değiştiremeyecek ki.. hatırlıyor musun, hani o yazdığım yerlere kadar olan taslağı ilk sana okutmuştum. beğenmiştin hani. işte hala o halde. tek bir kelime bile ekleyemedim üzerine. elim kolum bağlanmıştı sanki, ilk defa aldım kalemi elime o günden beri. kalemi aldım elime de, ne fayda.. düşüncelerimi uyuştururken sen, kalemi ele almak ne işe yarar? al işte.. yine bir sigara yaktım.. hani sana söz verdiğim için bıraktığım sigarayı. sözümü o gün bozmuştum. ama bilmezsin ki sen, orada değildin. hem zaten orda olsan, ne sigaraya tekrar başlardım, ne de başladığımı bilmene gerek kalırdı. bir nefes, bir nefes daha.. ardından bir sigara daha.. işte hep bu oluyor, hep böyle geçiyor zamanım, her sabaha karşı, insanların uykularının en derin yerlerinde olduğu bu vakit, hep böyle geçiyor. düşünmeye çalışarak, yazmaya çalışarak, bıraktığın yere, -hem hikayemde hem yaşamımda- bir şeyler eklemeye çalışarak. ama hep başarısız oluyorum. camımı açıp içimdeki son sigara nefesini de dışarı üflüyorum, soluduğumuz havada, sana ulaşma ihtimali olan bir nefesim bulunsun diye, belki yeniden nefesimi nefesinde hissedersin diye..
22 Mart 2009 Pazar
Tuş
3 ay olmuş neredeyse yazmayalı.. sanma ki değişimler olmadı hayatımda. sanma ki yazacak bir şeyim yok. var, hatta belki o kadar çok var ki, toparlayamadım kafamda. umarızca yaşıyorum sadece, unutuyorum, hatırlamıyorum, hatırlamak istemiyorum. canımı sıkan şeyleri hayatımdan çıkartıp atmak, mümkünse hayatıma bi tane "delete" tuşu koymak istiyorum, hem de basınca geri dönüşüm kutusuna yollamayan, direkt olarak yokedeninden. hatta "delete" tuşunun yanına bi tane de "K.G" butonu koyucam. K.G ne mi? hadi bırakmiyim merakta, biraz ağzımı bozucam ama "koy göte" butonu işte. ama ben K.G diye anıcam onu. evet argo falan ama tam da cuk diye oturan bi tuş olur di mi cevat abi?
yeter ki kendi canımı sıkmayayım, dert etmeyeyim kendime olup biteni, elimden geldiğince yani..
yeter ki kendi canımı sıkmayayım, dert etmeyeyim kendime olup biteni, elimden geldiğince yani..
29 Aralık 2008 Pazartesi
Galiba Yaşıyorum
saat sabah 04.30a geliyor.
oturduğum yerden kalkıp önce perdeyi aralıyorum,
peşinden pencereyi..
önce soğuk çarpıyor bedenime,
sonrasında ise esen rüzgarın sesini duyuyorum.
ve içimden geçirdiğim cümle ;
'galiba yaşıyorum.. yaşıyorum..'
oturduğum yerden kalkıp önce perdeyi aralıyorum,
peşinden pencereyi..
önce soğuk çarpıyor bedenime,
sonrasında ise esen rüzgarın sesini duyuyorum.
ve içimden geçirdiğim cümle ;
'galiba yaşıyorum.. yaşıyorum..'
27 Aralık 2008 Cumartesi
bi kere yaşarız biz
"ortalıklarda takılırken daha iyi hissetmiyorum. ya da zemine yapışıp kaldığımda da daha iyi hissetiğim söylenemez.. bana bi şey öğretmeye çalışma,çünkü ben zaten öğrendim. ve güneş parlıyor olacak, ta ki benim çocuklarım yanana kadar.."
evet belki değil bu tam olarak anlamı, fakat fikrimce daha bi "kıyak" durdu be abi. hem ne var ki yani, alt tarafı 2-3 kelimenin kullanılışını değiştirip farklı tümcelere benzettim. ne yani?
julian abi be, (bak soyadın da ne karizma ha, casablancas yani, öyle yaman bi soyad ki anlatamam) ağlasam sesimi duyar mısın mısralarımda?
ben mi? yok canım ben öyle hiç arkadan müzik açıp çılgınlar gibi dans eder miyim? yani bi kere, hiç öyle bi tipim var mı?
hadi canım sen de, ilahi julian abi? hem yani senin sesinin nesine dans edeyim ben?
şimdiki ise, -ben dahil olmak üzere- kendine dans etmeyi yakıştıramayıp, you only live once çalmaya başlayınca, bu hayata bi kere geldiklerini anımsayıp, gülümseyen ve nefesi kesilene kadar dans edenlere gelsin.
"don't don't don't get out
sh sh sh sh shot gun see the sun shine
oh, i'll be waiting for you baby"
evet belki değil bu tam olarak anlamı, fakat fikrimce daha bi "kıyak" durdu be abi. hem ne var ki yani, alt tarafı 2-3 kelimenin kullanılışını değiştirip farklı tümcelere benzettim. ne yani?
julian abi be, (bak soyadın da ne karizma ha, casablancas yani, öyle yaman bi soyad ki anlatamam) ağlasam sesimi duyar mısın mısralarımda?
ben mi? yok canım ben öyle hiç arkadan müzik açıp çılgınlar gibi dans eder miyim? yani bi kere, hiç öyle bi tipim var mı?
hadi canım sen de, ilahi julian abi? hem yani senin sesinin nesine dans edeyim ben?
şimdiki ise, -ben dahil olmak üzere- kendine dans etmeyi yakıştıramayıp, you only live once çalmaya başlayınca, bu hayata bi kere geldiklerini anımsayıp, gülümseyen ve nefesi kesilene kadar dans edenlere gelsin.
"don't don't don't get out
sh sh sh sh shot gun see the sun shine
oh, i'll be waiting for you baby"
28 Kasım 2008 Cuma
Kaçmak İstercesine
"son çıkışlar"ı hep kaçırdım ben. o yüzdendir ki, hep devam etme çabalarım aynı istikamette oldu. farklı bir yön vermeye çalışırken hayatıma, ya geçmişi silememek, ya da yaşanmışlıkları kaybetmeyi göze alamamak sebep oldu bekli de buna. istemez miydim yepyeni bir başlangıç yapabilmeyi? sıfırdan başlayarak yeniden bir düzen kurabilmeyi.. acı çekmektense, emek harcayarak hayatıma devam edebilmeyi, sonunda ise herkes tarafından "muhteşem" olarak bahsedilen değil de, benim için "ufak ama sadece benim" olan bir sonuca ulaşabilmeyi..? peki ama, ya gideceğim yolların hepsi birer birer tıkandıysa.. harcayacağım emekler, tıkanmış olan yolları açmaya yarayacak, ama bu yollar hayatıma farklı bir yön vermeyecek olan, sonuç olarak eninde sonunda ana yola bağlanacak olan, yan yollardan ibaretse? değer mi emek harcamaya, kendini perişan etmeye ve sonunda yine hiç bir şeye ulaşamayacak olmayı bile bile kendini kandırırcasına yol almaya devam etmeye? biri tutup elimden çekse kurtarsa beni bu tıkanıklıklardan, dese "al işte sana bambaşka bir yer, bambaşka bir zaman, bambaşka insanlar ve bambaşka başlangıçlar! hangisini seçersen seç, hiç biri tıkanmayacak, seçimlerin doğrultusunda yönleri değişecek olan yollar!". dese, dese, dese.. farz etmelerden, ummaktan, beklemekten sıkılan bir ben.
eşitsizliklerin hep küçük tarafında yer almak. kader mi desek, varoluşun bir cilvesi mi? daha basit bir yapıya sahip olmayı denerken, giderek -istemeden de olsa- karmaşıklaşmak. ve kurtulamamak üzerine yapışan etiketlerden. çıkartıp atamamak insanların sana -zorla- giydirdiği maskeleri. her çıkarmaya çalıştığında tekrar giymek zorunda kalmak o lanet olası ve yüzüne yakışmayan maskeleri. masken gülücükler saçarken içten içe kendi yaralarını deşmek. çektiğin her acının karşılığı olarak daha da fazla gülümsemek zorunda hissetmek kendini. çünkü insanların zaaflarını kullanıp seni daha fazla üzeceğini bilmek. ve başkaları tarafından üzülmektense kendini üzmeyi kendine ilke edinmek, hiç kimseye belli etmezcesine...
eşitsizliklerin hep küçük tarafında yer almak. kader mi desek, varoluşun bir cilvesi mi? daha basit bir yapıya sahip olmayı denerken, giderek -istemeden de olsa- karmaşıklaşmak. ve kurtulamamak üzerine yapışan etiketlerden. çıkartıp atamamak insanların sana -zorla- giydirdiği maskeleri. her çıkarmaya çalıştığında tekrar giymek zorunda kalmak o lanet olası ve yüzüne yakışmayan maskeleri. masken gülücükler saçarken içten içe kendi yaralarını deşmek. çektiğin her acının karşılığı olarak daha da fazla gülümsemek zorunda hissetmek kendini. çünkü insanların zaaflarını kullanıp seni daha fazla üzeceğini bilmek. ve başkaları tarafından üzülmektense kendini üzmeyi kendine ilke edinmek, hiç kimseye belli etmezcesine...
Gelmeseydim
neden durur masanın üstünde, bomboş bir kağıt sevdiğin kalemle? erken gelmeseydim yazacak mıydın üstüne "bıraktığım yerde, ama mutlu kal" diye?
28 Eylül 2008 Pazar
Kaybedişler
Elinden kayıp gittiğini görmek bir şeylerin.. arkadaşlarının, dakikalarının, yaşamının, duygularının, hislerinin.. ve engel olamamak bu gitmelere. sadece ardından bakabilmek, yutkunmak ve şaşıp kalmak.. en sahici hissettiğin anda, yaşamın sadece bir yanılsamadan ibaret olduğunu anlamak.. senin olması gerekenin, gözlerinin önünde, başkasının olması, ve buna karşı tek bir kelime edemeyişin verdiği acıyı tatmak.. tüm bunlar yetmezmiş gibi, umudunun da yanan bir mum gibi kısa süreli işe yarayıp daha sonra eriyip gittiğini görmek.. gerçekten zor..
nereden mi biliyorum? bir arkadaşımın başına geldi de, oradan..
nereden mi biliyorum? bir arkadaşımın başına geldi de, oradan..
15 Eylül 2008 Pazartesi
Pembe Ayakkabı Bağcıklarının Hikayesi
bir zamanlar bir çift ayakkabı varmış, her ayakkabı gibi siyah ya da kahverengi ayakkabı bağcığı kullanırmış o da. gündüzleri tüm diğer ayakkabılar gibi yürürmüş yollarda, yani sürürmüş kendini toprakta. ama bu ayakkabının gardrobunda bir de bir çift pembe ayakkabı bağcığı gizliymiş, geceleri takarmış onları ve dolanırmış ortalıklarda. onu böylesine mutlu eden bu bağcıkları saklamaktan sıkılana dek böyle devam etmiş yaşamaya. o gün, bağcıklarını saklamaktan sıkıldığı gün, takmış pembe bağcıklarını. diğer ayakkabıların hepsi tasvip etmeyen gözlerle bakmışlar ona, başka ayakkabılara da bulaşır belki diye siyah ve kahverengi ayakkabı bağcıklarının onunla görüşmesini yasaklamışlar, dışlamışlar onu. pembe bağcıklı ayakkabılar dinlememiş hiç söylenenleri ve her gün yollarda üzerinde 'pembe ayakkabı bağcıklarına saygı duyun' yazan bir pankartla yürümeye başlamış. diğer ayakkabılar ciddiye almamış onu, siyah ve kahverengi bağcıklarını, pembe bağcıklı ayakkabıyı yalnız bırakmak için daha sıkı bağlamışlar. hatta karşı gösteriler bile düzenlemişler, taşıdıkları pankartlarda da 'pembe ayakkabı bağcığı hastalığının önüne geçin!' yazıyormuş.
onlar pankartlarıyla yürürken, birisi pembe bağcıklı ayakkabıyı görmüş. bu ayakkabılara kocaman, üzerinde mavi tüyler olan çirkin bir şapka vermişler. ve bir şarkı yazmışlar onun için; pembe bağcıklı ayakkabılar ünlü olmuş böylelikle, herkes bu şarkıyı dinleyip dans ediyormuş. ama kimse siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılara ne bir şapka vermiş ne de tüyler, kimse onlar için şarkı falan da yazmamış. şimdi ne yapmayı düşünüyor, siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılar bu konuda acaba?
onlar pankartlarıyla yürürken, birisi pembe bağcıklı ayakkabıyı görmüş. bu ayakkabılara kocaman, üzerinde mavi tüyler olan çirkin bir şapka vermişler. ve bir şarkı yazmışlar onun için; pembe bağcıklı ayakkabılar ünlü olmuş böylelikle, herkes bu şarkıyı dinleyip dans ediyormuş. ama kimse siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılara ne bir şapka vermiş ne de tüyler, kimse onlar için şarkı falan da yazmamış. şimdi ne yapmayı düşünüyor, siyah ve kahverengi bağcıklı ayakkabılar bu konuda acaba?
9 Eylül 2008 Salı
'Ben'lik
bir alıntıyla giriş yapayım; "yazmasam çıldıracaktım"..
evet gerçekten de öyle, yazmasam çıldıracağım.. nedir yani bu olay, hala çözebilmiş değilim. sanki ben, ben değilim de -senin tarafından yönetilen- bir kuklayım. belki de olmamı istediğin şey bu, bilemiyorum. neymiş efendim, "eskiden böyle değilmişim".. neymiş efendim "değişmişim".. mümkün mü değişmemek? hem zaten sürekli olağan biçimde aynı kalsam, o zaman bir yanlışlık olduğu düşünülmez mi? hangimiz kaldı aynı? değişeceğim tabi.. sen de değişeceksin.. bakkal hüseyin amca da.. yoksa nasıl sağlayacağız "süreklilik"imizi? niye seni anlayamıyor muşum.. niye mi.. çünkü ben senden evvel kendimi anlamak için çaba harcıyorum.. önce kendi özüme kavuşabilmeyi istiyorum ki, onu başarabilirsem belki bir başkasının özüne de ulaşabilirim..bu sen de olabilirsin, en yakın arkadaşım da.. kaç kere söyledim, "boğulmak istemiyorum, bırak da biraz kendi başıma kalabileyim" diye.. ama yok, "susunca kötü bir şey var"mış.. hayır işte yok. sadece yalnız kalmak istiyorum! ne kadar süreceğini ise yaşam koşullarım belirleyecek, sen değil. hem ne yani, tamam aramızda birşeyler var diye, illa benim sen, senin de ben mi olman gerekecek? eğer öyle düşünüyorsan yanılıyorsun çünkü hiç bir zaman olmayacak öyle bir şey. kendi keşfedemediğim özümü, sana bırakacak değilim. hoş zaten keşfetsem bile sana bırakacağımı sanmıyorum. ya da hiç kimseye bırakmam. kendimi niye atayım ki çöplüklere? yapmayacağım bunu, emin ol. benden kurtulmak istiyorsan tek bir saniye düşünme. işin bitince buruşturup çöpe attığın kağıtlar gibi at kendi çöplüğüne ama beni kendi çöplüğüme atmamı isteme benden. bak dikkat edersen ne kadar çok "ben" kelimesini kullandım. çünkü niye biliyor musun, bana göre ben, benim fikirlerim, benliğim, düşüncelerim ve duygularım, seninkileden daha önemli. hiç kimse kusura bakmasın ama herkese göre bu böyle. sadece dile getirmekte zorlanıyor insanlar. bir insana göre kendinden önemli ne olabilir ki? yani nedir istediğin tam olarak, çözemedim. kardeşim dediğim insanlar için bile "onları hiç bir zaman sevmeyeceğim" demek, sevginin kıstası mı senin gözünde? yok artık.. kusura bakma ama, şu anda, evet özellikle şu anda, şu dönemde, boğulduğum şu anlarda, "benlik"im her şeyden önemli olacak.. her ne kadar tersi olmasını istesen de!
evet gerçekten de öyle, yazmasam çıldıracağım.. nedir yani bu olay, hala çözebilmiş değilim. sanki ben, ben değilim de -senin tarafından yönetilen- bir kuklayım. belki de olmamı istediğin şey bu, bilemiyorum. neymiş efendim, "eskiden böyle değilmişim".. neymiş efendim "değişmişim".. mümkün mü değişmemek? hem zaten sürekli olağan biçimde aynı kalsam, o zaman bir yanlışlık olduğu düşünülmez mi? hangimiz kaldı aynı? değişeceğim tabi.. sen de değişeceksin.. bakkal hüseyin amca da.. yoksa nasıl sağlayacağız "süreklilik"imizi? niye seni anlayamıyor muşum.. niye mi.. çünkü ben senden evvel kendimi anlamak için çaba harcıyorum.. önce kendi özüme kavuşabilmeyi istiyorum ki, onu başarabilirsem belki bir başkasının özüne de ulaşabilirim..bu sen de olabilirsin, en yakın arkadaşım da.. kaç kere söyledim, "boğulmak istemiyorum, bırak da biraz kendi başıma kalabileyim" diye.. ama yok, "susunca kötü bir şey var"mış.. hayır işte yok. sadece yalnız kalmak istiyorum! ne kadar süreceğini ise yaşam koşullarım belirleyecek, sen değil. hem ne yani, tamam aramızda birşeyler var diye, illa benim sen, senin de ben mi olman gerekecek? eğer öyle düşünüyorsan yanılıyorsun çünkü hiç bir zaman olmayacak öyle bir şey. kendi keşfedemediğim özümü, sana bırakacak değilim. hoş zaten keşfetsem bile sana bırakacağımı sanmıyorum. ya da hiç kimseye bırakmam. kendimi niye atayım ki çöplüklere? yapmayacağım bunu, emin ol. benden kurtulmak istiyorsan tek bir saniye düşünme. işin bitince buruşturup çöpe attığın kağıtlar gibi at kendi çöplüğüne ama beni kendi çöplüğüme atmamı isteme benden. bak dikkat edersen ne kadar çok "ben" kelimesini kullandım. çünkü niye biliyor musun, bana göre ben, benim fikirlerim, benliğim, düşüncelerim ve duygularım, seninkileden daha önemli. hiç kimse kusura bakmasın ama herkese göre bu böyle. sadece dile getirmekte zorlanıyor insanlar. bir insana göre kendinden önemli ne olabilir ki? yani nedir istediğin tam olarak, çözemedim. kardeşim dediğim insanlar için bile "onları hiç bir zaman sevmeyeceğim" demek, sevginin kıstası mı senin gözünde? yok artık.. kusura bakma ama, şu anda, evet özellikle şu anda, şu dönemde, boğulduğum şu anlarda, "benlik"im her şeyden önemli olacak.. her ne kadar tersi olmasını istesen de!
22 Ağustos 2008 Cuma
Hayatta Fasulye Olmak
biliriz hepimiz, fasulyenin (u mu ü mü bilmiyorum ama u daha kolayıma geliyor) ne anlama geldiğini oyunlarda. genelde takımın en küçüğü fasulye olur. salak salak takılır ortalıklarda, koşuşturur, kimse laf etmez ona; küçüktür ufaktır tefektir diye. kendini oyunda kabul eder ama pek de ciddiye alınmaz hani. ama olsun, yine de o kendini oyunun bir parçası olarak düşünür. voleybolda olsun, basketbolda olsun ya da futbolda olsun, hatta çeşitlendirirsek yakartopta ve lastik atlamada olsun, hepimizin bir fasulyelik dönemi olmuştur. nihayetinde hepimiz küçüktük bir zamanlar. hani voleybol oynarken fasulyemiz topu yere düşürse "aa abisi daha küçük o sayılmaz onun düşürdüğü top, hadi bakalım hooop devam ediyoruz kaldığımız yerden" ve ya futbol oynarken adam düşürse "oğlum zaten ufacık çocuk bir da faul mü bekliyorsun sen. ayıp sana be" falan gibi replikler duyulur. işte bu repliklerin asıl özneleridir fasulyelerimiz. yani yaptıkları olumsuz hareketler mazur görülür, illa ki bahane bulunur ve es geçilir sonuç olarak. ama olumlu bir hareket yaptı mı, sayılır. "ahaha aslanım benim be kim tutar seni" falan gibi nidalar eşliğinde destek olunur fasulyeye. işte ben de böyle hayatt fasulye olmak istiyorum. yanlış yaptım mı, "aa fasulye o yaa abisi. sayılmaz" densin, sayılmasın bu yanlışlar/hatalar. unutulsun gitsin. güzel bir şey yaptım mı da destek olunsun bana, ki yürekleneyim daha güzel şeyler yapmak için. illa ki gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalmayayım, kendi dünyamda mutlu takılayım. hatta ne kadar büyürsem büyüyeyim hep fasulye kalmayı istiyorum.evet evet istiyorum. büyüyünce daha da zalimleşen gerçekler karşısında bir gerekçem olsun "fasulyeyim ben" diyeyim. masum bir istek aslında. ama garip mi? evet evet oldukça garip hem de.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)